Onsthuus.nl

Inloggen of inschrijven

Veteraan Jacques Haerkens

Oeffelt- In 1947, op zijn 22e jaar, vertrok Jacques Haerkens naar Indonesië, Nederlands-Indië. Vanwege de oorlog stuurde Nederland militairen, Jacques was verplicht te gaan. Niet wetende voor hoe lang, en waar hij terecht zou komen. Het werd drie jaar voordat hij weer op Nederlandse bodem stond. 

Door Wanda Laarakkers in DeBok. Foto John Hoffman

Jacques Haerkens (93) werd geboren in Oeffelt. Als jonge kerel maakte hij de oorlog in Nederland mee. Amper twee jaar na deze vreselijke tijd, moest hij als dienstplichtige zijn land gaan dienen in Nederlands-Indië. “Ik had geen keuze, het moest. Ik wist van tevoren niet hoe lang ik weg zou blijven, het was erg onzeker, ook voor het thuisfront, zij waren niet blij en ik stond ook niet te trappelen,” vertelt de veteraan met wat hulp van zoon Hans.

Eenmaal op Sumatra legde Jacques zich neer bij zijn lot, een andere keuze had hij niet. Het baantje dat hij toebedeeld kreeg paste precies bij hem. “Naast militair op een tank werd ik de paardenman, moest zorgdragen voor de paardenmanege. Thuis op de boerderij had ik altijd met paarden geploegd, wist hoe ik er mee om moest gaan. De paarden werden gebruikt voor het sjouwen van munitie. Waar een tank niet kon komen, kon een paard dat wel.”

De club Indiëgangers werd hecht. “We werden vrienden voor het leven, waren op elkaar aangewezen. Contact met het thuisfront was er alleen door briefwisseling, daar ging telkens een hele tijd overheen. Dagelijks maakte ik een notitie over de dag in een heel klein boekje. Ik heb dat nooit meer nagelezen. We maakten veel samen mee. Het was oorlog, geen luilekkerland. Samen met een jongen uit Oss ben ik eens verdwaald bij het Tobameer, ze dachten dat we verdronken waren. Het was dramatisch, maar het werd nóg erger, we werden gevangengenomen door de vijand, ineens waren we krijgsgevangenen, door een gevangenruil zijn we toen weer vrijgelaten.

Na drie jaar, in 1950, keerde Jacques terug naar Nederland. “Er was geen nazorg, niks, dat is nu wel anders.” Jacques, positief van aard, bleef niet bij de pakken neerzitten. “Ik begon met fruit telen, had op de tuinbouwvakschool gezeten. In 1952 begon ik met champignonteelt, dat werd een succes. Samen met mijn broer had ik jarenlang een champignonkwekerij in Oeffelt. Ik trouwde met Maria van den Hoek, we hebben vier kinderen gekregen.”

Op de Nederlands-Indië tijd kijkt Jacques ondanks alles positief terug. “Het heeft me gevormd tot wie ik nu ben. Ik ging er als een kwoi jong heen en kwam als kerel terug. Ik kijk anders naar de wereld als voor die tijd.” Bij speciale uitnodigingen, zoals de Veteranendag, bezoekt Jacques trouw het Veteranencafé. “Het is goed dat dit wordt georganiseerd, vrijheid is niet vanzelfsprekend.”

 

Browser niet ondersteund
Je browser wordt helaas niet ondersteund. Hierdoor kan het zijn dat sommige onderdelen van de site niet volledig werken. Lees hier meer over welke browsers we ondersteunen of update je browser.