Onsthuus.nl

Inloggen of inschrijven

MHCB D1 2018





T W E E D U I Z E N D A C H T T I E N

Driehonderdvijfenzestig dagen geleden stonden we in het mooie lijstje onder de titel: eerste klasse Dames. Weliswaar als een van de laatste, maar dat mocht de pret niet drukken. De strijdlust die iedere wedstrijd werd geleverd was verbijsterend krachtig. Het jaar begon met het jaarlijks terugkerende teamweekend dat dit jaar gevierd werd in het oosten van het land; Sinderen. Een leuk weekend waarin de taxi’s net schoon bleven, de keuken een bende werd, we opgesloten werden en elkaar wel konden schieten. Het weer zorgde voor een slechte voorbereiding op het hockeyveld, wat de weken daarna nog aanhield. Verschillende wedstrijden en trainingen moesten worden afgezegd wegens de witte velden. De eerste competitiewedstrijd tegen HCAS werd dan ook afgelast en mochten we onze weg naar handhaving in de eerste klasse beginnen tegen Venlo. Hoewel we goed speelden, werd ook deze verloren. We leken weer terug te vallen in het debacle van het jaar ervoor. Ook moest de wedstrijd van Hopbel later worden ingehaald, waarna we tegen Eindhoven nogal kopje onder gingen. Hoe slecht we ook speelden in de competitie, die week erna kwam het nationale elftal van Italië kwam naar de mooie velden van Boxmeer om tegen ons een oefenpotje te spelen. Hier speelden we dan weer (tegen) de sterren van de wereld, we wisten Italië vaak genoeg van scoren af te houden en lieten onszelf en alle vijfhonderdvijftig! supporters zien dat we het wel degelijk kunnen. Zal dit dan frisse moed geven voor de competitie? Ja en nee. We speelden goed, we speelden veel beter en kwamen dan ook vaak dichtbij de winst. Toch konden we het iedere keer niet afmaken. Er werd nipt verloren tegen MEP en Hopbel. Er werd (onverdiend) gelijk gespeeld tegen Civicum. Vervolgens werd er weer krap verloren tegen HOD en Oss. Ook met de zelf georganiseerde ‘Hockeyclinic’ wisten we niet te winnen van de honderden aanstomende talenten, maar hebben we ze wel een hoop bij kunnen leren. Toen kwamen de wedstrijden tegen Goirle en Sint Oedenrode. Onze laatste strohalm. Er moest gewonnen worden. Tegen Goirle lukte dit dan eindelijk, nipt, wat een ontlading! Maar de week erna trokken we aan het kortste eind. We vervolgden onze weg met verloren wedstrijden en moesten uiteindelijk via degradatiewedstrijden onze plek afstaan in de eerste klasse. We waren uitgespeeld, uitgeput en uitgeschakeld. We hebben enorm veel geleerd over hockey en ook over elkaar. 

Die nieuwe competitie startte na de zomer met een nieuwe Peter. ‘A new season, a new beginning’ werd het motto. De teleurstelling van vorig seizoen achter ons laten en focussen op het terugvinden van het plezier van het mooie spelletje. Het eerste doelpunt in de competitie was echter wéér een tegendoelpunt, nee daar gaan we weer... Maar we rechtte onze rug en draaiden het om in een overwinning. Tegen Wijchen werd met slecht spel verloren, maar de winst tegen Zevenaar smaakte des te beter. Ares eindigde in een gelijk spel, we wisten onze kansen niet te benutten. Dat tekende voor een groot deel de eerste helft van de competitie. Maar zoals de legendarische Johan Cruijff ooit zei: “Je moet schieten, anders kun je niet scoren.” En schieten deden we tegenwoordig. Tegen HCM werd onze strijdlust weer beloond en zo ook tegen Barneveld. In Soest wisten we elkaar niet te vinden, maar tegen Westerduiven en Arnhem herpakten we ons weer. Tegen Apeliotis werd goed gespeeld maar niet gewonnen. Het uitstapje in de bekercompetitie heeft ons (letterlijk) hoofdpijn gegeven, die competitie lijkt niets voor ons. Als knaller van het jaar sloten we de competitie af met winst in Uden, wat ons goede moed geeft om in januari weer te starten. 

2018:

Het jaar dat we verliezend begonnen zijn,

Het jaar dat we onderaan in de eerste klasse begonnen.

Het jaar dat we met onze neus op de feiten zijn gedrukt,

Het jaar dat waar we enorm veel uit geleerd hebben, 

Het jaar dat we telkens zo dicht bij zijn, maar toch zo ver weg,

Het jaar dat we eindelijk ook weer weten wat winnen is,

Het jaar dat we afscheid hebben moeten nemen van ons volledige begeleidingsteam,

Het jaar van terugvechten van blessures,

Het jaar van het verwelkomen van ‘de nieuwe Peter’,

Het jaar dat we winnend afsluiten.

We hebben gevochten en gehuild, we hebben verloren en gewonnen, we hebben geleefd en zijn geleefd, maar vooral: we hebben weer plezier.

We gaan zien waar tweeduizendnegentien ons gaat brengen, maar voor nu:

Familie, supporters, bestuur, spelers, speelsters en ieder ander die ik nu vergeten ben, bedankt! Bedankt dat jullie in weer en wind, ondanks de uitslag, altijd weer langs de lijn staan. 

Voor iedereen een fijne jaarwisseling en tot volgend jaar!

Over en uit; 

Dames 1 ????????